Ιστορία της Ελιάς

Η ιστορία της ελιάς και του λαδιού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στην Κύμη της Εύβοιας βρέθηκε απολιθωμένο φύλλο της Ευρωπαϊκής ελιάς το οποίο χρονολογείται 50.000 χρόνια.

Η ελιά είναι συνδεδεμένη χιλιάδες χρόνια με την ελληνική ιστορία και την παράδοση, καθώς υποστηρίζεται ότι πρωτοεμφανίστηκε στη Ελλάδα το 12.000π.χ. και καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά, σύμφωνα με την ιστορία από τους Σύριους ή από τον Μινωικό πολιτισμό μεταξύ 3500-2500 π.χ.


Το λάδι ελιάς ή το “χρυσό υγρό”



Το λάδι ελιάς ή το “χρυσό υγρό”, σύμφωνα με τον Όμηρο κατά την αρχαιότητα δεν ήταν απλά μία τροφή, αλλά αποτελούσε σύμβολο υγείας και δύναμης, φάρμακο, καθώς επίσης σύμβολο μαγείας και θαυμασμού.

Για τους Έλληνες η ελιά ήταν συνδεδεμένη με την κοινωνική και οικονομική ζωή. Είχε άμεσα σχέση με τον πολιτισμό, την τέχνη, την ποίηση, τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα, την παράδοση, την θρησκεία. Συνδέθηκε με τη ζωή και το θάνατο. Θεωρήθηκε δέντρο ιερό και προστατεμένο ιδιαίτερα. Υπήρξε σύμβουλο ειρήνης, νίκης και φιλίας των λαών καθώς επίσης και της Σοφίας.

Από την αρχαιότητα έως σήμερα, οι έννοιες Μεσόγειος, και Ελιά, είναι σχεδόν ταυτόσημες. Σύμφωνα με μεγάλο ιστορικό “Η μεσόγειος αρχίζει από εκεί που φυτρώνουν οι πρώτες ελιές και τελειώνει εκεί που αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα δάση με φοίνικες στην Αφρικανική Ήπειρο”.

Ο ιδιαίτερος δεσμός της με την Ελλάδα αποτυπώνεται στα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη: “Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις”